Brak aktywności fizycznej

woman doing yoga near the sea
woman doing yoga near the sea


Wzrost kości na długość i ich modelowanie, kształtowanie sylwetki ciała, ułożenie narządów wewnętrznych, wartości ciśnień w naczyniach krwionoścych… Te i inne elementy są ściśle związane ze stopniową, ewolucyjnie uwarunkowana pionizacją człowieka, wpływem siły grawitacji oraz aktywnością fizyczną modyfikującą sylwetkę. Przed wiekami gatunek ludzki dysponował oprócz inteligencji, dobrze rozwiniętym układem mięśniowym. Był to niezbędny element przetrwania. Cywilizacja poza gigantycznym rozwojem wiedzy, przynoszącą poprawę warunków życia, wszelkiego rodzaju udogodnienia, głęboko przekształciła tryb życia ludzi oferując im możlimość „fizycznego lenistwa”, z którego chętnie skorzystali.

Drastyczne ograniczenie aktywności fizycznej spowodowało negatywną reakcję adaptacyjną organizmu czlowieka: zmniejszenie masy mięśniowej i osłabienie siły fizycznej. Aktualne badania donoszą, że brak odpowiedniej aktywności ruchowej o 12 -22% zmniejsza ogólną wydolność fizyczną. O 10 – 15% maleje objętość krwi krążącej, co pogarsza przepływ przez istotne życiowo narządy, jak mózg, serce, nerki. Zwolniony przepływ krwi stanowi czynnik prozakrzepowy. Nasila się niebezpieczeństwo rozwoju zakrzepicy naczyń kończyn dolnych, żylaków podudzi. Dochodzi do zaburzeń metabolizmu. Nieprawidłowy proces „spalania” przyjmowanych pokarmów prowadzi do nadmiernego gromadzenia się tkanki tłuszczowej w organiźmie, do rozwoju oporności na insulinę. Z czasem u niektórych pojawia się nietolerancja glukozy lub cukrzyca. Nadmierne ilości zwiążków tłuszczowych krążących we krwi, głównie cholesterolu całkowitego i jego frakcji o niskiej gęstości tj. LDL-cholesterolu, przyspieszają rozwój miażdżycy naczyń krwionośnych. Brak aktywności fizycznej jest niezależnym czynnikiem ryzyka miażdżycy. Spoczynkowa przemiana materrii ok. 3 ml tlenu na 1 minutę na 100 g tkanki mięśniowej podczas wysilku wzrasta blisko 100-krotnie.

Aktywność fizyczna zapobiega aktywacji wewnętrznych czynników ryzyka. W cukrzycy poprawia utylizację cukru przez tkanki obwodowe i poprawia ogólny metabolizm do tego stopnia, że niekiedy osoby z cukrzycą typu 2 przyjmujące insulinę, przy odpowiedniej aktywności fizycznej oraz przestrzeganiu diety cukrzycowej, mogą powrócić do stosowania przeciwcukrzycowych leków doustnych zamiast insuliny (pod kontrolą lekarza !). Osteoporoza, nazywana „cichym złodziejem kości”, ma bezpośredni związek z brakiem aktywności fizycznej. Odpowiednia aktywność ruchowa oraz wpływ czynnika grawitacyjnego, odgrywają niezwykłą rolę w hamowaniu demineralizacji kości, a tym samym zapobiegają osteoporozie lub/i hamują jej dalszy rozwój. Podobnie pogorszenie samopoczucia i nawet rozwój depresji mają związek z brakiem odpowiedniej aktywności fizycznej. W tych sytuacjach dochodzi do zmniejszenia produkcji beta-endorfin (tzw.”endogennych morfin”) w ośrodkowym układzie nerwowym, co stanowi podłoże rozwoju depresji. Spośród ćwiczeń fizycznych najlepsze, ogólnorozwijające są bieganie, pływanie, jazda na rowerze. Polecane są codzienne spacery.

Rate this post